زمین و زمان

هنوز هم خیال زیباست...

اندیشیدن به جاهای دور و دراز، جاهایی که دست هیچکس بدان نرسد، زیباست...

هنوز هم گشتن در غربت و انزوا، در آغوش طبیعت زیباست...

هنوز هم عاشق جنگل سکوت و تنهایی و غربت و آرامش آن هستم...

هنوز هم عاشق صلابت و تنهایی درختانم...

هنوزهم دل من پر میکشد برای لحظه ای تنها بودن...

زیبا و بی انتها، تا ابد قفل شدن در زمان، در همان مکان و با همان هستی...

بدون هیچ پیچیدگی و تغییری، بدون هیچ ضعفی...

بدون هیچ تهدیدی برای نابودی و تغییر برای بقا...

من زمین و زمان را، هر مختص زمان و مکانش را ابدی میخواهم...

تملم مکانهای، تمام زمانهای را عاشق هستم...

سکوت ابدیت را، ای زمین می پرستم....

مرا در آغوش بگیر ای بی انتهاترین مهربان خاموش...

دوستت دارم...

... بی انتها....

....

محکم باش رعنای من...