تنهایی

خیلی احساس تنهایی می کنم. احساس میکنم همه رهام کردن.

حتی کسایی که یه وقتی دوستم داشتن

حتی کسایی که بهشون حقوق داشته میشه تا همراهم باشن

آدمها خیلی زود ازت خسته میشن

و حس می کنم از من

همه خسته شدن

مهم نیست چقدر خوبی کنی

براشون

سعی کنی و تلاش کنی

در نهایت

تمایلی هست به فراموشی و حذف تو

به خصوص تو لحظات تاریکت

همه میخوان رها کنن

و بگذارن که در تاریکی خودت فرو بری

اگر آنچه که اونها میخوان رو بهشون ندی

راستش اره

دروغ چرا

خسته هستم.

روحی و جسمی...

دلم میخاد یک سال تمام استراحت کنم توی دنیای خودم

نفسی بکشم و ببینم به کجا میخام برم

شاید من بیشتر از اینکه یه جنگجو باشم، یه مسافرم...

مسافر تنهایی و غربت.

مسافری که سفر کردن اونو به غربت و انزوا نمیکشونه.

بلکه از بدو بودنش غریب بوده

و اتفاقا سفر شاید راهی باشه، دری باشه به دنیای زیبای غریبه هایی که تنها گرهون به تو، نگاهی برای چند ثانیه ست...

و بی هیچ حسابی و نگرانی از کنار هم رد میشیم...

شاید غرابت من تو اون لحظه کمتر بشه...

#ما بین عزیزانمون غریب تریم.

محکم باش رعنای من...